آیا زوج‌هایی که عکس‌های بیشتری در فضای مجازی منتشر می‌کنند، روابط با کیفیت‌تری دارند؟

آیا زوج‌هایی که عکس‌های بیشتری در فضای مجازی منتشر می‌کنند، روابط با کیفیت‌تری دارند؟

این روزها در فضای مجازی شاهد پست‌ها و استوری‌های مختلفی از زوج‌های جوانی هستیم که دائما از وضعیت رابطه عاطفی‌شان عکس و فیلم منتشر می‌کنند و عشق و عاطفه‌شان را از طریق این فضا به یک‌دیگر ابراز می‌کنند.

در این مقاله از ماروم به سراغ تحقیقی می‌رویم که به طرز جالبی سبک‌های دل‌بستگی و خلاءهای موجود در افراد را با میل آن‌ها به انتشار و نمایش رابطه در فضای مجازی بررسی کرده‌است.

آزمایش اول درباره تاثیر فضای مجازی بر رابطه زوجین

در اولین آزمایش، پژوهش‌گران 217 نفر را مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها از طرفی سبک‌های دلبستگی افراد را و از طرف دیگر میل به نمایش‌گذاشتن رابطه‌شان را در فضای مجازی بررسی کردند.

قبل از اینکه به سراغ نحوه و نتیجه این آزمایش برویم، مروری بر سبک‌های دلبستگی داریم:

سبک‌های دلبستگی در واقع الگوهای رابطه‌ای هستند که در کودکی شکل می‌گیرند و ما در بزرگ‌سالی آن‌ها را در روابط‌مان تکرار می‌کنیم. این سبک‌ها به دو دسته ایمن و ناایمن تقسیم می‌شوند.

در این آزمایش سبک‌های دلبستگی اجتنابی و اضطرابی مورد بررسی قرار گرفته‌اند، که هر دو از سبک‌های دلبستگی ناایمن‌اند.

افراد با سبک دلبستگی اجتنابی، معمولا نسبت به عشق و صمیمیت حالت تدافعی دارند و دوری از آن‌ را ترجیح می‌دهند. افراد با سبک دلبستگی اضطرابی از رابطه دوری نمی‌کنند اما در روابط خود ترس از رها شدن دارند و در ذهن‌شان نگران این هستند که پارتنرشان آن‌ها را رها کند.

نتایج بدست آمده در آزمایش اول نشان دادند که افرادی که دلبستگی اضطرابی دارند، میل بیشتری به انتشار محتوای مربوط به رابطه‌شان در فضاهای مجازی دارند؛ از طرفی آن‌هایی که دلبستگی اجتنابی دارند ترجیح می‌دهند محتوایی از روابط‌شان در فضای مجازی منتشر نکنند زیرا آن‌را رابطه‌ای بی‌‌کیفیت می‌دیدند و ترجیح می‌دادند این روابط را از بقیه پنهان کنند. در حالی که افراد اضطرابی اینگونه نبودند.

آزمایش دوم درباره فضای مجازی و کیفیت رابطه عاطفی

در آزمایش دوم، پژوهش‌گران 586 نفر را مورد بررسی قرار دادند و آن‌ها را به 3 گروه تقسیم کردند.

ذهن هر کدام از این گروه‌ها به سمت یک موضوع تحریک می‌شد، مثلا به گروه اول که اجتنابی بودند گفته می‌شد موقعیتی را تصور کنند که از نزدیک‌تر شدن و صمیمت به پارتنرشان احساس بدی داشتند.

از گروه دوم که افراد اضطرابی بودند، تقاضا می‌شد موقعیتی را تصور کنند که مورد بی‌توجهی پارتنرشان قرار گرفته‌اند و احساس طرد را به آن‌ها منتقل کرده‌اند.

به گروه سوم هم گفته شد به تعطیلات آخر هفته‌شان فکر کنند چرا که گروه سوم، گروه کنترل بود.

نتایج آزمایش دوم نشان داد، افرادی که در گروه سبک دلبستگی اضطرابی قرار داشتند، به نسبت افراد اجتنابی تمایل بیشتری به نمایش رابطه‌شان داشتند. این امر به این علت بود که آن‌ها افراد مضطربی بودند که با به نمایش گذاشتن رابطه اید‌ه‌آل خود در فضای مجازی تمایل داشتند که مشکلات و خلاءهای موجود در رابطه‌شان را انکار کنند و خود و دیگران را قانع کنند که رابطه‌شان بدون عیب و نقص است.

از طرفی افراد اجتنابی، ترجیح می‌دهند به‌طور کل رابطه‌شان را پنهان کنند.

در نتیجه‌گیری کلی، افراد اضطرابی میل به جنگیدن با و نپدیرفتن دارند، درحالی که افراد اجتنابی میل به پاک کردن کامل صورت مسئله.

اما حالا وقت آن رسیده که افراد را در زندگی واقعی و به‌صورت عملی مورد بررسی قرار دهیم. به‌همین خاطر پژوهشگران 108 زوج را جمع‌آوری کردند و به مدت دو هفته زیر نظر گرفتند. از طرفی میزان فعالیت و انتشارعکس‌های آن‌ها را در فضاهای مجازی و از طرفی میزان نا امنی که تجربه کرده بودند و در این دو هفته به‌ صورت روزانه ثبت کردند.

نتیجه بدست آمده آن بود که فارغ از سبک‌های دلبستگی، افراد هرچه درمورد رابطه‌شان بیشتر احساس ناامنی کنند، میل بیشتری به انتشار آن در فضای مجازی داشتند.

در واقع هرچه افراد در روز از شریک عاطفی‌شان پالس‌های منفی‌تری دریافت کرده بودند و ترس و ناامنی بیشتری را تجربه کرده بودند، فعالیت بیشتری در فضای مجازی داشتند.

دلیل این واکنش آن بود که افراد نمی‌توانند تحمل کنند که یک رابطه غیر مفید و باطل دارند و با  به تصویر کشیدن یک رابطه ایده‌آل از خودشان و پارتنرشان سعی دارند دیگران را قانع کنند که در حال تجربه‌ی رابطه‌ی خوبی هستند.

در واقع از یک سرپوش و ویترین زیبا استفاده می‌کنند تا کمبود ها و ترس‌های رابطه‌شان را پوشش دهند.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

×