طبیعت درمانی قسمت آخر

مطالب روانشناسی » روان‌ سفر » طبیعت درمانی قسمت آخر

طبیعت درمانی قسمت آخر

مبانی روانشناختی

محیط‌ روانشناسی از دل نظریه­‌های قدیمی توسعه یافته­‌است، از نظریه­‌های روان­پویشی گرفته تا رویکردهای درمانی مدرن­تر. این نمونه­‌های مختصر درباره سایر نظریه­‌های روانشناسی را در نظر بگیرید که چگونه رابطه قوی انسان و طبیعت را مورد بررسی قرار می­دهند، چارچوب بنیادی زیر، ساختاری را معرفی می­‌کند که عشق و رابطه را دو موجودیت ضروری برای همه­ می­داند.

رویکرد گشتالت: کل چیزی بیشتر از مجموع اجزاء می­باشد. رویکرد گشتالت برای درمان، مشابه به کارل یونگ؛ روند برقراری ارتباط، فرآیندی غنی و ضروری برای یادگیری و درمان می­باشد (فیلیپسون، 2012). درمانگران گشتالت، بیشتر از تجزیه و تحلیل تاریخ و پرداختن به جزئیات، به اینجا، اکنون و فرآیندهای فوری توجه می­‌کنند. رویکرد گشتالت در واقع به پویایی ارتباطات توجه می­‌کند و به افراد کمک می­کند تا در برابر واکنش­‌ها و پاسخ­‌هایشان مسئولیت­پذیر باشند (زینکر، 1977). در وهله اول، هدف حل خلاقانه مسائل، کمک به افراد در حساس بودن به محیط اطرافشان و یافتن راه­های سالم برای درگیر شدن در اجتماع می­باشد (نائس و درنگسون، 2008).

نظریه گشتالت با روانشناسی ­محیط به گون‌ه­ای درهم می‌­آمیزد که تعدادی روانشناس محیط گشتالتی نیز وجود دارد (بوستون، 1996). ویلیام کاهالان با ترغیب مراجعین برای ارتباط گرفتن با زمین، از این رویکرد بوم­شناسی در گشتالت درمانی حمایت کرد. این امر از طریق فعالیت­هایی مثل باغبانی، کار با حیوانات و جمع ­آوری غذا اتفاق می‌­افتد. به عنوان مثال، یک مسئله درمانی که با رویکرد گشتالت به NBTS مطابقت دارد، اضطراب می­‌باشد. ارتباط با فرآیندهای طبیعی می­‌تواند به مراجعان کمک کند تا اضطراب را به چالش بکشند و نگرانی‌ها را به عنوان تجارب عادی و طبیعی، مجددا ارزیابی کنند.

مراجعین درباره تغییر فصول آگاه می‌­شوند و به این واقعیت دقت می­‌کنند که همیشه، متغیرهای غیرقابل کنترل وجود دارند. یکی از مراجعین NBTS که بیماری سختی داشته، برای کاهش ترس از مرگ خود، گیاهان جاودانه کاشته است. به این معنا که حتی اگر در بهار نباشد، می­داند که حاصل تلاشش ثمر خواهد داد و به او این احساس را هدیه خواهد که گویی زندگی­اش باارزش و ماندگار بوده است. او خویشتن ِ خود را، به عنوانی جزئی از موجودیتی بزرگ­تر درک کرد.

درمان با کمک حیوانات: درمان توسط حیوانات، یک رویکرد تکمیلی است که توسط درمانگران تمامی رشته­ها استفاده می­‌شود (چندلر، 2012؛ فاین، 2011). این رویکرد درمانی، می­‌تواند در چارچوب سایر روش­های درمانی رایج، تعریف شود و یا خود به عنوان روش اصلی درمان به کار گرفته شود. از مزایای هیجانی این رویکرد می‌­توان به ارتباط دوستانه قوی، میان مراجع و درمانگر اشاره کرد (بن داو، 2012؛ هارت، 2010). مراجعین می‌­توانند بهبود را در کیفیت زندگی خود تجربه کنند، مواردی مانند مشارکت اجتماعی بالا، کاهش علائم افسردگی و کاهش مشکلات روانشناختی (چندلر، 2012). برنامه­‌های مرتبط با حیوانات نه تنها توانایی یادگیری دانشجویان را افزایش می‌­دهد بلکه حتی میتوان افزایش امید به زندگی در میان سالمندان را نیز توسط این برنامه­‌ها شاهد بود.

اساساً این عمل، بر مبنای کار با حیوانات نجات یافته و آموزش ندیده می‌­باشد. در یک رویکرد تعاملی بیشتر، هدف کمک کردن به حیوان می‌­باشد، نه صرفا تعامل با حیوانی که قبلا آموزش دیده است. به عنوان مثال در فرصت آموزش به یک سگ نجات یافته، یک دانش آموز کلاس اول آموخت که چگونه می‌­تواند سگ را با علائم دستی، آموزش دهد. در طول چند هفته، این کودک همچنین توانست درباره­ی نحوه­ی آموزش به سگ نجات یافته، سخنرانی برای همکلاسیان خود داشته باشد.

روانشناسی بین گون‌ه­ای: روانشناسی بین گونه­ای، مطالعه­ روان حیوانات در بین گونه­‌های مختلف می‌­باشد (بردشاو، 2009). این رویکرد، توسط بردشاو و در انتقاد به انسانی‌ سازی، معرفی شده است و شامل بررسی حیوانات در مباحث روانشناسی می­‌باشد. انسان‌­ها در جوامع مدرن، حیوانات را کمتر از خود می­دانند و ملاحظات اخلاقی را درباره آن­ها در نظر نمی­گیرند. رهایی از ارتباطات بوم شناسی و اعتقادات به برتری گونه، علیه طبیعت و رفتارهای پایدار می­‌باشد (بالکومب، 2010؛ رولین، 1990؛ تاسی، 2010). روانشناسی بین گونه‌­ای تایید می­کند که انسان­‌ها توانایی بیشتری در به اشتراک گذاری هیجان­‌ها با سایر گونه­‌ها دارند. بعلاوه نقش ارتباط با حیوانات را در بهبود آسیب­‌های روانی و زخم­های جسمی، مهم تلقی می­‌کند. (بردلی، 2011؛ بردشاو، 2009؛ گورانت، 2010؛ وستول، 2011). همچنین تقویت شفقت و همدلی توسط آموزش دیدگاه حیوانات نیز می­تواند به بهتر شدن رابطه انسان و حیوان کمک کند. چنین ارتباط همدلانه‌­ای در قیاس با نبود همدلی، بیشتر تاثیر درمانی دارد. در نمونه‌ای، خانمی که در حال بهبودی از آسیب جدی بود، با سگی که اخیرا آسیب دیده بود کمک کرد، مراجع به سگ کمک کرد تا با قطع عضو سازگار شود و خود نیز از طریق این رابطه، به تواناییش برای سازگاری با سبک زندگی جدید پی‌برد.  

شخصیت فرا مرزی: جروم برنشتاین، نمایه­ای جدید از شخصیت را معرفی کرد که در افرادی با رابطه هیجانی فوق­العاده با طبیعت دیده می‌­شود. برنشتاین، یک روانشناس طرفدار یونگ، سال­ها با مراجعینی کار می­‌کرد که به نظر می­‌رسید به لحاظ سلامت روان وضعیت مناسبی ندارند. او به این واقعیت پی برد که بسیاری از مراجعان، در حال تجربه اختلالات روانی هستند که مستقیما با محیط‌شان در ارتباط می­باشد. اصطلاح شخصیت فرا مرزی او، افرادی را توصیف می­‌کند که به شدت تحت تاثیر وضعیت طبیعت قرار می­‌گیرند و از آن انگیزه بدست می‌­آورند.

برنشتاین همچنین تخمین زده است که تعدادی از مردم در سراسر جهان، چنین ارتباط فوق العاده­ای را تجربه م‌ی­کنند. این افراد نسبت به حیوانات قواعد سخت­گیران‌ه­تری دارند و درباره­ی طبیعت احساس نگرانی و اضطراب می­‌کنند.  آن­ها اغلب با افرادی که این دیدگاه مشابه را ندارند، سخت ارتباط می‌­گیرند. افراد فرا مرزی، احساس تنهایی و انزوا دارند و به نظر می­رسد این میزان از حساسیت آن­ها برای طبیعت، معمولی نباشد (برنشتاین، 2005). برای این گروه از افراد، رویکردی مانند NBTS نه تنها مناسب می­‌باشد، بلکه می‌­تواند راهی باشد برای وضعیت هیجانی و اضطراری آن­ها برای کمک به طبیعت. NBTS به نیاز افراد برای کمک، ابراز عشق و رابطه­ عمیق با محیط زندگی پاسخ می­‌دهد.

مبانی آموزش و ارزش‌­ها: ارتباط روانشناختی و هیجانی یک فرد با دیگران، شفقت، همدلی، ارتباط و عشق مورد نیاز برای رشد و تحول متقابل را ممکن می­سازد. توانمندسازی توسط آموزش، رشد مهارت و اعتماد به نفس، انگیزه و نیرو محرکه­ اصلی در NBTS می‌­باشد که آن را فراتر از سایر روش­های درمانی معمول می­‌برد. این رویکرد به عنوان محرکی برای رفتار پایدار می­‌باشد و این اهداف را توسط آموزش و تمرینات توانمندسازی ممکن می‌­سازد. ایجاد یک احساس شمول از خود در بافت اجتماعی و طبیعت را می­توان از طریق خدمات و یادگیری پرورش داد (استئوکر، هیدایت و پراسچ، 2009). ازاین نقطه نظر، خودکارآمدی مولفه­ مهمی از NBTS می‌­باشد. خودکار آمدی افراد را به اقدام فردی ترغیب می­‌کند و باور به قدرت خود در ایجاد تغییر را افزایش می­‌دهد (بندورا، 1997).

کلید آموزش پایداری و یادگیری خدمات، درک روابط می‌­باشد. سپس مراجعین می­‌توانند روابط متقابل را درک کنند و با سرمایه گذاری هیجانی، جسمی و شناختی برای یک هدف، وقت و انرژی صرف کنند تا آموزش ببینند و عمل کنند. اگر فردی اهمیت مشارکت در اجتماع را درک کند و باور داشته باشد که می‌­تواند به جامعه کمک کند، احتمالاً این کار را می­‌کند. بعلاوه وقتی این کار را انجام می‌­دهد، به سایر افراد نیز قدرت و صدا می­دهد، لذا چرخه توانمند سازی ادامه می­‌یابد. با یک بنیاد درمانی از سلامت روانی و قواعد روانشناسی، NBTS محیط پیچیده­ای برای رشد از طریق آموزش ارائه می‌­دهد.

 

خودکارآمدی:

“خواه فکر می­‌کنید که می­توانید یا فکر می­کنید که نمی­‌توانید، حق با شماست!” (هنری فورد)

خودکارآمدی یکی از مهم­ترین پیامدهای آموزش درست و اصولی می­‌باشد. با افزایش دانش و رشد مهارت توسط خدمات یادگیری و آموزش‌­های پایدار، مراجعان احساس جدید خودکارآمدی را تجربه خواهند کرد. باور به تکلیف، هدف و توانایی‌­های شخصی خود، در واقع انگیزه­ی فرد را برای انجام کار به درستی تقویت می­‌کند. خودکارآمدی درباره­ مهارت یا دانش نیست، بلکه درباره باور فرد به توانایی‌­های خود و احساس کنترل کنندگی می‌­باشد. ادراک به واقعیت تبدیل می‌­شود، این همان نکته‌­ای است که سخنان فورد را با واقعیت همخوان می­سازد.

خودکارآمدی برای درمان، یادگیری و جنبش‌­های پایدار مفید می­باشد زیرا احساس اینکه تلاش می­‌تواند نتیجه بدهد در ایجاد انگیزه و استمرار مهم می­‌باشد. خودکارآمدی به عنوان یک عامل قابل توجه در رشد شناختی، تسلط به مهارت­‌ها، اعتماد به نفس و انتخاب­‌های سالم در زندگی شناخته می‌­شود. افرادی که خودکارآمدی قوی دارند و همچنین احساس ارتباط زیادی با جامعه می­‌کنند، می­‌توانند مفهوم کارایی جمعی بندورا را محقق کنند. کارایی جمعی، اعتقاد مشترک یک گروه به توانایی آن­ها برای سازماندهی و تولید محصول بیشتر به صورت گروهی می‌­باشد. کارایی جمعی، همراه با سرمایه گذاری هیجانی، در قلب آن چیزی است که برای موفقیت و تلاش پایدار ضروری می‌­باشد (لوئب، 2004).

نوع دوستی و خدمات: درک خدمات به عنوان درمان، یکی از مولفه­‌های کلیدی از مولفه‌های بالقوه NBTS می­‌باشد. نتایج حاکی از این است که نوع دوستی، از نظر جسمی، عاطفی و شناختی و همچنین در افزایش امید به زندگی، سودمند می‌­باشد. کمک کردن به دیگران در قیاس با کمک گرفتن از دیگران، تاثیر بیشتری بر افزایش هیجان­‌های مثبت و بهزیستی دارد (پست، 200). به گفته مارتین نوواک (2011)، مردم هم به دیگری نیاز دارند و هم تمایل دارند دیگران به آن­ها نیاز داشته باشند. همکاری و نه رقابت، برای بقای کوچکترین واحد بدنی و سلول­ها نیز ضروری می‌­باشد. او همچنین اظهار داشت که “همکاری می‌­تواند موجود زنده را به سمت بالاترین سطح از سازمان­دهی سوق دهد. همکاری، تکامل را سازنده و بی­‌انتها می­‌کند”. می‌­توان اینگونه نتیجه گرفت که تمایل انسان برای کمک­رسانی، پرورش و همکاری با دیگران کاملاً ذاتی است و با رفاه فردی و اجتماعی درهم آمیخته می‌­باشد. با این حال، این گرایش ذاتی باید آموزش و الگوسازی شود، که این خود نیز یکی دیگر از مزایای یک روش درمانی مانند NBTS می‌­باشد.

 

ملاحظات بیشتر

یک درمانگر محیطی می‌­توان ابزارهای زیادی برای استفاده در چنین رویکرد میان­رشت‌ه­ای ایجاد کند. یک مشاور یا سازمان می­‌تواند در زمینه­ای مانند باغبانی، بیابان­گردی یا درمان با حیوانات تمرکز کند. آن­ها همچنین ممکن است مشاوره فردی، گروهی یا اجتماعی را در نظر بگیرند. این احتمالا نیاز به همکاری با مشاوران، مربیان و کارشناسان و متخصصان داشته باشد. کلید موفقیت در اجرای یک برنامه NBTS، تلفیق درمان با فرصت­‌های یادگیری و خدمات­رسانی، در دل طبیعت می­‌باشد.

NBTS رویکردی گسترده است و تفسیر و ایده­‌هایی را براساس علایق فردی، نیازهای ویژه جامعه، توانایی‌­های درمانگران، توجه به منابع موجود و سایر ملاحظات ارائه می­‌دهد. با این حال مسائلی مانند بیمه، علاقه مراجع، برنامه­ و پروتکل­‌ها، نیاز به بررسی بیشتری دارد. این می­تواند فرصتی برای علاقمندان و کارورزان باشد تا برنامه­‌های پیشنهادی خود را ارائه دهند.

طبق تجربه نویسنده، NBTS با پویاتر و جذاب­‌تر کردن جلسات درمان، فضای درمانی را مطلوب­تر می­‌کند. به علت تنوع گسترده گزینه­‌ها، این رویکرد به افراد، امکان انتخاب کردن را می­‌دهد. بعلاوه از طریق فرصت­‌های مشارکتی، به جامعه نیز سود می­‌رساند. بیش از همه، قدرت رابطه، شفقت و عشق؛ می­‌تواند به سمت یک نیاز، یک گونه یا موجود دیگری، هدایت شود.

وقتی مردم آسیب می­بینند، تنهایی و انزوا بدترین دشمن می­‌باشد. درحالی که یادگیری، کمک رسانی و گفت و گو می­‌تواند فرایند بهبود را سرعت بخشد. ساموئل نیز در یادداشت خودش درباره­ی نوع دوستی، اینگونه می­‌نویسد:

” من دنیایی پر از ظلم و بی رحمی را دیده و تجربه کرده‌­ام. من همچنین می­دانم که کمک رسانی هم از نظر روانشناختی و هم از نظر فیزیولوژیکی برای فرد مفید می‌­باشد. با انجام کار خوب می‌­توان احساس خوبی داشت… احتمالا کمبودهای من، مرا به سمت مطالعه ماهیت نیکی سوق داده است، زیرا این آغاز تاریک مرا به جستجوی نور واداشتو خوبی در واقع نور جهان است. “.

 

طبیعت درمانی
طبیعت درمانی

 

نتیجه­‌گیری

خدمات درمانی مبتنی بر طبیعت می‌تواند کاتالیزوری برای سنتز پایداری، سلامت روان و آموزش باشد. NBTS درمانی است که برای ایجاد مهارت‌های جدید، ارتباطات جدید و احساس مسئولیت و تعلق انجام می‌شود. با مسئولیت‌پذیری نیاز به باور به خود، هدف و پتانسیل ایجاد تغییر ایجاد می‌شود. برای مردم اهمیت دارد که احساس کنند تلاش­‌هایشان بی فایده و بیهوده نیست (بندورا ، 1997). آن­ها همچنین باید مسائل را درک کنند و به طور هیجانی انگیزه­ی لازم برای مشارکت کامل در یک هدف را داشته باشند.

هدف NBTS سه بخش است: بهبود فردی ، بهبود برای حیوان یا طبیعتی که فرد به آن خدمت می‌کند و بهبود برای جامعه که در آن زندگی می‌کنیم. علی رغم اشاره گسترده در سراسر این مقاله به پایداری کلی، البته چنین موفقیت بزرگی فقط توسط چنین مقیاس مختصری رخ نمی‌­دهد. این مقاله صرفا یکی از قطعات مهم پازل پایداری است. تمرکز بر محیط نزدیک و در دسترس فرد نقطه شروع مهمی است. این تمرکز آن­ها را قادر می‌سازد تا به رشد و بهزیستی خود برسند.

تغییرات محیطی بر روان انسان تأثیر می‌گذارد، آنچه که سواهد به طور فزاینده­ای گزارش می­‌دهند. یک محیط ناسالم برای مقابله با مشکلات و ایجاد راه حل نیاز به قدرت و حمایت بیشتری از جانب مردم دارد. این وظیفه ای استرس زا و از لحاظ هیجانی با پرداختن هزینه همراه می­‌باشد. همانطور که مراجعان از طریق NBTS سلامت بهتری کسب می­‌کنند، می‌توان به محیط زیست نیز کمک کرد. وضعیت کلی این سیاره بیش از اندازه روانشناسی است. این رویکرد درمانی تأیید می کند که مراجعان لیاقت دریافت عشق را دارند، رابطه آن­ها با طبیعت می تواند سالم و پایدار باشد و آن­ها می‌توانند بخشی از چیزهای بزرگتری باشند.

بنیاد روانشناسی ماروم

مطالب مرتبط

نقد و بررسی‌ها

نظر: