فرد مبتلا به کلپتومانیا اغلب احساس می‌کند که مجبور به سرقت اقلام کوچک یا کم ارزش است و مقاومت در برابر این اصرار برایش بسیار دشوار است. بر خلاف بسیاری از افراد دیگری که دزدی می‌کنند و این کار را برای منفعت مالی، انتقام‌جویی، یا به دلیل نیاز شدید به چیزهای خاصی انجام می‌دهند، افراد مبتلا به کلپتومانیا این کار را بدون هدف مشخص انجام می‌دهند: آنها صرفاً به خاطر دزدی، دزدی می‌کنند. دزدی در این افراد به طور موقت باعث لذت یا احساس آرامش می‌شود، اما بسیاری از افراد احساس گناه یا شرم را پس از آن گزارش می‌کنند. مشابه اختلال انفجاری متناوب، تصور می‌شود که کلپتومانیا، حداقل تا حدی، ناشی از اختلال در مسیرهای دو انتقال دهنده عصبی (سروتونین و دوپامین) است، که در پرخاشگری و نحوه واکنش مغز به پاداش نقش دارند. همچنین ممکن است عدم تعادل در سیستم اپیوئیدی مغز وجود داشته باشد که بر توانایی (یا ناتوانی) فرد در مقاومت در برابر اصرار تأثیر می‌گذارد.

تقریباً دو سوم موارد کلپتومانیا شناخته شده در زنان رخ می‌دهد. اما از آنجایی که این اختلال نادر است و اغلب تشخیص داده نمی‌شود، رابطه دقیق بین جنسیت و اختلال به خوبی مشخص نشده است.

علائم کلپتومانیا عبارتند از:

• اصرار مکرر و مداوم برای سرقت اقلام غیر ضروری، بدون انگیزه و منفعت مالی
• احساس تنش منجر به دزدی و به دنبال آن احساس لذت شدید یا تسکین در زمان سرقت

به منظور واجد شرایط بودن برای تشخیص کلپتومانیا، سرقت‌ها نباید به تمایلات ضداجتماعی، شیدایی، یا توهم مرتبط باشند یا به عنوان وسیله‌ای برای انتقام انجام شوند. در بیشتر موارد، فرد پس از سرقت احساس گناه و پشیمانی و اغلب افسردگی شدید می‌کند.