میسوفونیا چیزی بیش از تنفر از صدای جویدن است!

میسوفونیا چیزی بیش از تنفر از صدای جویدن است!

محققان برای اولین بار بخش‌هایی از مغز را شناسایی کردند که کمتر مورد مطالعه قرار می‌گیرد، وضعیتی که با بیزاری شدید از صداهای خاص همراه است. نتایج به دست آمده از تحقیق دانشمندان دانشگاه ایالتی اوهایو نشان می‌دهد که یک توضیح رایج و ثابت در مورد عوامل ایجاد کننده میسوفونیا ممکن است درست نباشد.

افراد مبتلا به میسوفونیا، با شنیدن صداهای خاصی احساس خشم، انزجار و تمایل به فرار می‌کنند. صدای جویدن و صداهای مشابه از دهان اغلب با این بیماری همراه است. یک مطالعه قبلی نشان داد که میسوفونیا به دلیل اتصالات فوق حساس بین قشر شنوایی مغز و نواحی کنترل حرکتی دهان- صورت ایجاد می شود.

اما این مطالعه جدید برای اولین بار بررسی می‌کند که وقتی افراد مکرراً روی انگشتان خود ضربه می‌زنند (صدای دیگری که می تواند محرکی برای برخی از افراد مبتلا به میسوفونیا باشد) چه اتفاقی در مغز می افتد.

یافته ها نشان داد که الگوهای ارتباط مغز با نواحی ضربه زدن انگشت در افراد مبتلا به میسوفونیا در مقایسه با الگوهای ارتباط با نواحی جویدن متفاوت است.

میسوفونیا چگونه است؟

هدر هنسن، نویسنده اصلی این مطالعه و دانشجوی دکترای روان‌شناسی در ایالت اوهایو، می‌گوید: «داستان اتفاقی که در مغز میسوفونی می‌افتد، ناقص است اگر ما فقط روی اتفاقی که با شنیدن صدای جویدن و صداهای مرتبط با آن‌ها روی می‌دهد، تمرکز کنیم. ما نمی‌توانیم بگوییم که میسوفونیا فقط به دلیل ارتباطات فوق حساس مغز با قشر حرکتی دهانی- صورت ایجاد می‌شود».

این مطالعه اخیراً به صورت آنلاین در مجله Frontiers in Neuroscience منتشر شده است.

این مطالعه شامل 19 بزرگسالی بود که در حین انجام کارهای مختلف، از مغزشان اسکن fMRI گرفتند. هر سه گروه پرسشنامه‌ای را تکمیل کردند که سطح میسوفونیا آنها را اندازه‌گیری می‌کرد. بر اساس این نتایج، سطوح میسوفونیا در شرکت کنندگان از هیچ تا خفیف متغیر بود.

مراحل:

  • یک کار شامل این بود که شرکت کنندگان از نظر فیزیکی هجاهای مختلف را صدا می کردند. نتایج fMRI نشان داد که کدام نواحی در مغز با تولید گفتار فعال می‌شوند، که به طور قابل‌توجهی با حرکات دهانی همپوشانی دارد و بنابراین با صداهایی مانند جویدن مرتبط است.
  • شرکت کنندگان همچنین در بخش جداگانه ای از آزمایش انگشتان خود را به طور مکرر روی پاهای خود می زدند تا حرکت دیگری مرتبط با میسوفونیا انجام دهند.
  • علاوه بر این، شرکت کنندگان در زمانی که هیچ کاری انجام نمی دادند در MRI اسکن شدند.

نتایج نشان داد که وقتی در حالت استراحت بودند، شرکت‌کنندگانی که امتیاز بالاتری برای میسوفونیا کسب کردند، ارتباط قوی‌تری بین قشر شنوایی و ناحیه کنترل حرکتی نشان دادند، درست همانطور که مطالعه قبلی نشان داده بود.

اما زمانی که شرکت‌کنندگان واقعاً از دهان خود برای تولید صداها استفاده می‌کردند، ناحیه‌ای از مغز فعال بود که این ناحیه هیچ ارتباط قوی‌تری در آن‌هایی که میسوفونی بالا داشتند در مقایسه با آن‌هایی که میسوفونی پایین داشتند، نشان نمی‌داد.

هانسن گفت: بنابراین آنچه تحقیقات قبلی به عنوان ناحیه دهان و صورت – ناحیه درگیر در حرکات دهان و صورت – شناسایی کرده بود، ممکن است در واقع ناحیه دهانی صورت نباشد.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتباطات فوق‌حساس مغزی که در مطالعه قبلی یافت شد، نمی‌تواند میسوفونیا را توضیح دهد.»

همچنین مطالعه نشان داد که در شرکت‌کنندگانی که امتیاز بالاتری در میسوفونیا کسب کردند، ارتباط قوی‌تری بین مناطقی از مغز مرتبط با حرکت و احساس انگشت و ناحیه اینسولای مغز وجود داشت که با احساسات قوی از جمله انزجار مرتبط است.

هانسن گفت: “به هیچ وجه ارتباطی با قشر شنوایی وجود نداشت. ارتباط مهم با اینسولا بود.”

هانسن گفت که باید کارهای زیادی انجام شود تا بفهمیم چه چیزی باعث میسوفونیا می شود و چگونه می توان آن را درمان کرد. اما این مطالعه نشان می‌دهد که تحقیقات باید فراتر از منشا دهان و صورت گسترش یابد.

معرفی نویسنده: پریسا ایازی

معرفی نویسنده: پریسا ایازی

من کارشناسی روانشناسی بالینی و کارشناسی ارشد رو روانشناسی عمومی خوندم. علاقمند به حوزه مدیریت استرس و مراقبه هستم.
حدود ۱۵ سال سابقه کار در زمینه آموزش و کاربرد انواع تکنیکهای ریلکسیشن،مدیتیشن و مایندفولنس دارم.
در حال حاضر به عنوان درمانگر در زمینه‌‌های درمان انواع اختلالات اضطرابی، مشاوره نوجوان و بهبود روابط والدین و فرزند، مشاوره پیش از ازدواج فعال هستم.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

×