بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی به طور مداوم خواستار این هستند که در مرکز توجه قرار گیرند و اغلب افسرده می‌شوند. آن‌ها اغلب پر جنب و جوش، نمایشی، مشتاق و عاشق هستند و گاهی اوقات آشنایان جدید را جذب می‌کنند.

این بیماران اغلب به شیوه‌های نامناسب اغواکننده و تحریک آمیز، نه فقط در روابط عاشقانه، بلکه در بسیاری از زمینه‌ها (مانند محل کار، مدرسه) لباس می‌پوشند و رفتار می‌کنند. آن‌ها می‌خواهند دیگران را با ظاهر خود تحت تأثیر قرار دهند و بنابراین اغلب درگیر ظاهر خود هستند.

بیان احساسات ممکن است سطحی و اغراق آمیز باشد. بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی به راحتی تحت تأثیر دیگران و روندهای رایج قرار می‌گیرند. آن‌ها تمایل دارند بیش از حد اعتماد کنند، بخصوص به شخصیت‌های معتبری که فکر می‌کنند ممکن است بتوانند همه مشکلات را حل کنند. 

آن‌ها اغلب فکر می‌کنند که روابط بسیار نزدیکی با دیگران دارند. در مقابل هوس تازگی در روابط را دارند و به راحتی خسته می‌شوند. بنابراین، ممکن است مرتباً شغل و دوستان خود را تغییر دهند. تأخیر در ارضای آن‌ها برایشان بسیار ناامید‌کننده است، بنابراین اقدامات آن‌ها اغلب با هدف کسب رضایت فوری انجام می‌شود.

دستیابی به صمیمیت عاطفی یا جنسی ممکن است دشوار باشد. بیماران ممکن است، اغلب بدون آگاهی از آن، نقشی را ایفا کنند (مثلاً قربانی). آن‌ها ممکن است سعی کنند شریک زندگی خود را با استفاده از اغواگرایی و دستکاری‌های عاطفی کنترل کنند. بسیار به شریک زندگی وابسته می‌شوند. تا اینجا به بخشی از علائم مربوط به اختلال شخصیت نمایشی اشاره شد اما مهم است بدانيد یک اختلال روانی ویرانگر نیست. 

اکثر افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی با موفقیت در جامعه و محل کار عمل می‌کنند. در واقع، افراد مبتلا به این اختلال معمولاً مهارت‌های انسانی بالایی دارند. متأسفانه، آن‌ها اغلب از این مهارت‌ها در جهت درست استفاده نمی‌کنند.